Maandag de eerste vergadering van de nieuwe jeugdcommissie. In het kleine gehuchtje waar wij wonen is een heuse voetbalvereniging, in even verderop gelegen gehuchtje is ook een voetbalvereniging. Deze twee kleine verenigingen kunnen maar met moeite blijven bestaan. Voornamelijk omdat er weinig aanwas is van nieuwe jeugd. Bij de ene club is dit probleem erger dan bij de andere. Besloten is om de jeugd van beide clubs samen te voegen. Dit gebeurt  met meerdere clubs. Bij onze clubs is ook nog sprake van enige rivaliteit, wat samenwerken bemoeilijkt. Dit was de reden dat de vorige jeugdcomissie is opgestapt. Maar ja, de jeugd heeft niet om deze problemen gevraagd, dus is besloten om zo snel mogelijk een nieuwe jeugdcomissie samen te stellen. Ook ik ben gepolst om hier aan toe te treden. Ik had er echt geen zin in. Het is zoveel geregel en werk. Na veel gepush ben ik accoord gegaan met een tijdelijke benoeming, een nieuw commissielid is al gevraagd, maar die heeft nu nog geen tijd inverband met jong oranje waar zij een grote rol in speelt. Na de zomer zal mijn taak door haar worden overgenomen. Dus ik als enige vrouw in het midden van allemaal mannen. Voor de vergadering wordt er druk gepraat over "mannenzaken", dus ik ben blij dat we kunnen beginnen. Het verloopt allemaal soepel, dus niet laat naar huis.

Jongste dochter is al een paar dagen bezig om mij om te praten, dat hier een of ander vriendje mag blijven slapen. De discussie laait af en toe hoog op. Ik wil het niet. Ik heb een hekel aan slapers, omdat ik mij dan gast in mijn eigen huis vind. Toch blijft er op verzoek van jongste geregeld iemand slapen. Maar dat zijn altijd meisjes, daar heb ik geen problemen mee. Maar nu moet er ineens een jongen blijven slapen. Ten eerste weet ik niet wie het is. Ten tweede hij is hier nog nooit geweest. Ten derde wil dochter weinig kwijt over wat haar relatie is met deze persoon. Vanmiddag komt ze mij even vertellen, dat hij met de trein komt en dat hij MOET blijven slapen. Weer een discussie van haar kant en van mijn kant een beslist NEE. Afijn hij is binnen en ik zorg dat hij op tijd weer de trein neemt, want zeg nou zelf, dit kan toch niet ?

Vanacht om 2.30 uur telefoon. Oudste woont in studentenwoning op 50 kilometer afstand. Of mama even kan komen met de sleutel, want die is ze kwijtgeraakt. Samen met haar huisgenootje was ze wezen stappen en toen ze voor hun huis stonden, was oudste de sleutel kwijt. Vriendin had geen sleutel meegenomen, dus konden ze er niet in. Nou is het op zich geen weinig voorkomend verschijnsel, dat zij iets kwijt is. Dus snapte ik niet, dat zij de verantwoording voor de key had. Dus met mijn slaperige hoofd stuur ik ze terug naar de kroeg om te vragen of ze een sleutel hebben gevonden. Ik kon natuurlijk niet meer slapen, want ik zou toch wel daarheen moeten. Na een half uurtje, pols ik even hoe de stand van zaken is. Bij de kroeg natuurlijk geen sleutel te bekennen. Ondertussen zijn ze bezig over een hek te klimmen om zo in de achtertuin, achter hun huis te komen. Plan is om omhoog te klimmen en dan kijken of er iets open staat. Ga alsjeblieft daar weg, zeg ik, bang dat ze voor inbrekers worden aangezien. Ik kom wel naar jullie toe. Aangezien dochter geen wasmachine heeft, doe ik wel haar was. Alles was droog, dus in de wasmand, plus de boodschappen die ik voor haar had gedaan. Intussen ben ik klaarwakker en rijdt op een vrijwel autoloze snelweg naar de stad. Drie kwartier later overhandig ik de wasmand en de sleutel, die ik wel weer terug wil. Twee "verzopen katten" kunnen dan eindelijk naar bed. En ik ga naar huis en kruip goed 5 uur in de ochtend weer op mijn nest. Familie ligt nog steeds in diepe rust en heeft niet gemerkt, dat moeders even een reisje stad heeft gemaakt.

Voor iedereen die dit leest,

Vanaf vandaag wil ik u laten delen in de gezinsperikelen van onze familie.

Ons gezin bestaat uit: vader, moeder, dochter 22, dochter 20, zoon 15.

Wij zijn een doorsnee gezin, denk ik, maar daar mag je zelf over oordelen. Ik vind het leuk om te schrijven wat wij beleven of eten, of wat dan ook.

gr. Utopia